Matematyka wystającej części bloku w 67 Stack

Większość ludzi gra w 67 Stack przez chwilę, zanim w ogóle zaczyna myśleć o kawałku, który odpada. Zrzucasz blok odrobinę niecelnie, kawałek spada, wzruszasz ramionami i grasz dalej. Ale ten spadający pasek to nie tylko wizualna ozdoba. To bezpośredni, fizyczny zapis każdego błędu wyczucia czasu, jaki popełniasz, a zrozumienie, jak dokładnie gra to oblicza, zmieni sposób, w jaki grasz.

Liczy się tylko pokrycie

Gdy twój przesuwający się blok ląduje, gry nie obchodzi oryginalny rozmiar ani kształt bloku. Obchodzi ją tylko jedna liczba: ile z szerokości nowego bloku fizycznie pokrywa się z blokiem leżącym pod nim. Ta część, która się pokrywa, staje się twoim nowym blokiem. Ta część, która się nie pokrywa, zostaje całkowicie odcięta i zamieniona w osobny spadający kawałek z własną grawitacją, spadający w stronę dołu ekranu.

Oznacza to, że blok, który w większości wisi po jednej stronie, nie jest karany proporcjonalnie w jakiś łagodny sposób. Jest odcinany z chirurgiczną precyzją, dokładnie na granicy bloku poniżej. Nie ma żadnego częściowego wybaczenia poza dokładnym pokryciem.

Maleńka luka, która kończy wszystko

Istnieje twarde minimum pokrycia, poniżej którego gra uznaje to za całkowite pudło. Jeśli obszar pokrycia jest wystarczająco mały, zasadniczo nic znacząco się nie styka, cały blok jest traktowany tak, jakby nie miał gdzie wylądować. Zamiast go przycinać, gra wysyła cały blok w dół jako gruz, a wieża natychmiast się przewraca. Dlatego zrzucenie, które wygląda, jakby ledwo zahaczało o sam róg bloku poniżej, wciąż może od razu zakończyć twój przejazd, zamiast zostawić ci brzytwo cienki pasek do dalszego budowania.

Każde przycięcie się kumuluje

Oto część, która zaskakuje ludzi. Wystająca część nie jest korygowana przy następnym zrzuceniu. Jeśli blok szósty zostanie przycięty do siedemdziesięciu procent oryginalnej szerokości, blok siódmy wsuwa się teraz przy tej samej, mniejszej szerokości. Nie ma resetu. Każde przycięcie jest trwałe i kumuluje się na wszystkich poprzednich przycięciach, co oznacza, że wieża zbudowana z serii zrzuceń „wystarczająco blisko” powoli zwęża się w coraz cieńszą, coraz bardziej kruchą kolumnę, nawet jeśli żadne z pojedynczych pudeł samo w sobie nie wyglądało katastrofalnie.

Idealne zrzucenia to jedyny sposób, żeby odzyskać szerokość

Druga strona matematyki wystającej części to naprawdę dobra wiadomość. Wyląduj zrzucenie idealnie, a blok nie tylko zachowuje swoją aktualną szerokość, faktycznie odrobinę rośnie, aż do wbudowanej maksymalnej szerokości gry. To jedyny mechanizm w całej grze, który zwraca twojej wieży szerokość po jej skurczeniu się. Więc jeśli przeszedłeś przez trudny odcinek niedbałych zrzuceń i twoja wieża nieprzyjemnie się zwęziła, wyjściem nie jest panika i pośpiech, tylko zwolnienie i wylądowanie ciągu naprawdę idealnych zrzuceń, aż szerokość powoli wróci.

Dlaczego obserwowanie spadłych kawałków pomaga

Kawałki, które odpadają, nie są tam tylko dla efektu, są widoczną historią celności twojego przejazdu. Wieża otoczona rozrzuconymi, dużymi, grubymi spadłymi kawałkami blisko podstawy mówi ci dokładnie, gdzie zdarzyły się twoje wczesne niedbałe zrzucenia. Wieża, z której spadają tylko małe paski, oznacza, że twoje wyczucie czasu było konsekwentnie ciasne. Zerknięcie na ten ślad gruzu w trakcie przejazdu to w rzeczywistości przydatna, darmowa diagnostyka tego, jak ostrożnym musisz być przy następnym zrzuceniu.

Wersja w jednym zdaniu

Każdy piksel wystającej części znika na zawsze w chwili, gdy spada, więc prawdziwa umiejętność w 67 Stack polega na minimalizowaniu tego, ile w ogóle kiedykolwiek oddajesz.

Chcesz zobaczyć mechanikę odcinania w akcji na własne oczy? Zagraj w 67 Stack i obserwuj, jak precyzyjnie każde zrzucenie zostaje odcięte, a potem porównaj notatki z innymi graczami na czacie na stronie głównej. Po umiejętności wyczucia czasu, które utrzymują twoją wieżę szeroką, przeczytaj dalej nasz przewodnik po idealnym wyczuciu czasu zrzucenia.